Jong Volkshuisvesting binnen twee jaar begrip in Amsterdam en daarbuiten

Wat was je drijfveer om andere jongeren uit de volkshuisvesting te ontmoeten?

“Toen ik bij de Federatie kwam werken had ik bijna geen collega’s die een beetje van dezelfde leeftijd waren of in dezelfde levensfase zaten. Dat miste ik soms wel. Ik raakte dus al snel nieuwsgierig naar wie er nog meer rondliep in de corporatiesector of de gemeente. Dat is een beetje waarmee het bij mezelf is begonnen.

Ook dacht ik: op een gegeven moment ga je van baan wisselen want je bent nog jong. Hoe goed is het dan om al wat meer een netwerk te hebben?

Hoe heb je jonge collega’s samengebracht?

“Ik weet ook niet meer hoe ik daarop kwam, ik had het gewoon bedacht. Volgens mij samen met een trainee die toen bij ons rondliep. In eerste instantie heb ik toen iets georganiseerd voor de jongeren van elke corporatie. Elke corporatie heeft namelijk al een jongerentak. Uiteindelijk kwamen er dan ook heel veel mensen en het was heel geslaagd.

Voor zover ik weet was dat nooit eerder gebeurd. Dat vind ik dan ook wel weer leuk dat iemand anders dat niet bedenkt”.

Inmiddels zit de gemeente ook bij Jong Volkshuisvesting

“Er was iemand bij de gemeente, met wie ik veel samenwerkte en die ook jong is. Die zei: ik hoor dat jij dat hebt georganiseerd. Kunnen we dat niet samendoen? Dus met de gemeente erbij? Want we zitten toch bij elkaar. Toen hebben we Jong Volkshuisvesting opgezet. Dus eerst 1 evenement Jong Corporaties en toen werd het Jong Volkshuisvesting. We hebben als leeftijdsgrens 35 jaar, maar we controleren je leeftijd niet: in de basis is iedereen welkom.

En nu zit !Woon er ook bij. Het is erg goed voor de samenwerking om elkaar op een andere manier te leren kennen.

Ik denk dat het doel toen van was om samen te komen, deels voor de gezelligheid, mensen leren kennen die een beetje in hetzelfde werkveld zitten. Die misschien ook wel dezelfde visie hebben over wonen in Amsterdam. Ook tegen dezelfde dingen aanlopen als woningzoekenden en huurders. Want als je jong bent, dan heb je vaak niet al het privilege dat je al een eigen huurwoning hebt of zelfs een koopwoning. Veel van de jonge collega’s hebben natuurlijk zelf ook last van de wooncrisis. Dus dat maakt het natuurlijk ook interessant en fijn om met mensen te zijn die een beetje op dezelfde golflengte zitten.”

Wat doen jullie met zijn allen?

“Elk evenement dat we organiseren heeft een soort kenniselement. We krijgen bijvoorbeeld een rondleiding in de stad. Die organiseren we zelf of door corporaties of door de gemeente of laatst door Museum Het Schip. Of we nodigen iemand uit die gaat spreken.

Er komen echt mensen van alle verschillende afdelingen van woningcorporaties naar de evenementen toe, dus bijvoorbeeld iemand die in de verhuur zit of juist in de projectontwikkeling. Datzelfde geldt vanuit de gemeente. Dus het is ook qua kennisniveau vrij verschillend.

Wat voor thema’s zijn in die twee jaar de revue gepasseerd?

“We hebben een keer een rondleiding gehad in de Diamantbuurt en dat ging over onrechtmatig wonen, leefbaarheid en verduurzaming en woningkwaliteit.

Vorige keer was het dus bij Museum Het Schip. Dat ging echt een beetje over de geschiedenis van de volkshuisvesting.

Hoeveel mensen komen naar de evenementen?

“Bij Het Schip waren er veertig, maar gemiddeld is het tussen de vijftig en honderd. Dat vind ik ook best wel opvallend. Het is eigenlijk een heel simpel idee geweest, maar er komen gewoon heel veel mensen heen. We hebben een soort van kerngroepje dat wat actiever is in het aanjagen van mensen, van “ga er naartoe” en helpt met organiseren.

Ontstaan er nieuwe vriendschappen binnen Jong Volkshuisvesting?

“Zeker wel, want er zijn altijd een paar mensen die elke keer weer terugkomen. De vorige keer waren er allemaal nieuwe mensen. Die had ik nog nooit gezien. Dat was ook wel weer leuk dat die allemaal er toch maar weer van wisten. We doen ook vaak wel een element dat je verplicht met andere mensen moet spreken die je niet kent. Of dat we groepjes indelen en mensen bij elkaar brengen die elkaar nog niet kennen.

Het is belangrijk om elkaar ook op persoonlijk vlak te leren kennen: dat komt de samenwerking ten goede. Ik merkte dat de gesprekken soms best wel verhard zijn bij de mensen die al wat langer in de volkshuisvesting werken. We zitten in dezelfde sector dus komen elkaar toch wel weer tegen. Hoe fijn is het dan als je die relatie al hebt opgebouwd?”.

Jullie bekendheid strekt inmiddels verder dan gemeente, corporatie en !Woon

“Soms komen er zelfs mensen naar toe die we niet hebben uitgenodigd maar die via via hebben gehoord dat er een evenement is. We hebben een emailadres en worden best vaak benaderd met de vraag: mogen we met jullie een evenement doen? Of willen jullie bij ons komen spreken? We doen dat nog niet. Je kunt het natuurlijk heel groot maken. Ik kan elke week wel ergens een praatje houden hierover, maar zo ver komt het niet. Ik heb natuurlijk gewoon een baan en ieder ander die helpt organiseren ook. We doen het toch vooral voor de lol. In de winter gaan we met het groepje vaste organisatoren kaasfonduen in Café Bern. Dat hebben we nu drie keer gedaan. Dat is een groepje van een man of tien en dat betalen we trouwens zelf. Dat komt niet uit een potje haha”.